Yolculuk vakti sevgili…

Sana son kez sımsıkı sarılıp, kokunu zihnime kazıma vakti.

Kapı kapanır kapanmaz pencereye koşup, perdenin ardından ağaçların gölgesinde kayboluşunu izleme vakti. Ağlayacağımı sanmam. Beceremem ki veda etmeyi çocukluğumdan beri. Hem temelli olmayacak bu gidiş, öyle değil mi? Başka bir ihtimali düşünmek bile kötü!

Sana hasret uyanışlar bekliyor şimdi beni.